Nico Vrielink
° 1958, Reusel, NL

Reeds op jonge leeftijd voelt hij zich tot een artistieke loopbaan aangetrokken. Zijn ouders schrijven hem in de Academie voor Schone Kunsten in Arendonk en later in de Hogeschool voor Beeldende Kunsten in Eindhoven.

Met zijn kunstenaarsdiploma op zak vertrekt hij naar het Verre Oosten, meer bepaald naar Singapore waar hij Jeane ontmoet. Die ontmoeting zou in zijn leven een echt keerpunt betekenen. Jeane en Nico zijn na hun ontmoeting onafscheidelijk en zij loopt sinsdien als een rode draad door het werk van de kunstenaar heen.

Nico Vrielink werkt volgens de academische methode, d.w.z. van donker naar helder. Naast zijn Jeane ligt een ander thema hem bijzonder na aan het hart: de Oosterse mystiek, een serene reproductie van de stilte en van het innerlijke. Ook Jeane wordt gaandeweg steeds serener en gereserveerder op doek gebracht en ook de decors worden steeds sterker door mystiek doordrenkt.

Het werk van Nico Vrielink wordt wereldwijd verkocht en geëxposeerd: Wenen, Amsterdam, Antwerpen, Kortrijk, Las Vegas, New York, Singapore, Miami, Frankfurt, Los Angeles, Rotterdam, Djakarta, Gent, San Francisco, Knokke, Berlijn, Boston… en indrukwekkende lijst die nog steeds aan streke groei onderhevig is. Het werk van Nico Vrielink maakt deel uit van belangrijke Museum, bedrijfs- en privé collecties en er zijn inmiddels zes boeken verschenen over het werk en het leven van deze bijzondere kunstenaar.

NICO VRIELINK ADEMT DE MYSTIEK VAN BALI - Door Riny van As

Toen ik Nico en zijn vrouw Jeane Seah ongeveer 10 jaar geleden ontmoette, viel me een gracieuze bescheidenheid in zijn houding op. Dit in tegenstelling tot zijn werk, dat hij toen al zowel qua formaat als thema steeds flamboyant en groots presenteerde. Ik spreek vanuit persoonlijke ervaring wanneer ik zeg dat als zijn werk je privé omringt dit emotioneel het hart blijft raken; veel intimiteit, plezier en warmte geeft. Zijn schilderijen beïnvloeden in velerlei opzicht je stemmingen positief; het geeft je denkwerk over de positieve intenties van de kunstenaar én jezelf. In mijn optiek de belangrijkste functies van kunst. Hoewel ik als handelaar daar natuurlijk anders over mag denken; zeker nu er meer dan 5000 van zijn gepassioneerde portretten van Jeane verspreid zijn naar particulieren, verzamelaars, instellingen en musea over de gehele wereld...

Na vele omzwervingen, tijdens zijn stormachtige kunstenaarscarrière in Nederland en België en ondanks de bewoning van o.a. 2 Franse kastelen, waarvan hij Chateau de Burnand nog steeds bezit, verhuisden Nico met Jeane en hun 2 zonen naar Bali. De cultuur, het klimaat, het leven en het karakter van de mensen daar inspireren nu -weliswaar in alle rust- zijn groei en nieuwe ontwikkelingen in verhoogd tempo. Bali is voor Nico en Jeane eveneens een gemakkelijk vertrekpunt voor elkaar, kort opvolgende, inspiratie-reizen. Zoals bijvoorbeeld onlangs naar Java en Cambodja. Niet alleen zijn schilderkunst ontwikkelt zich hierdoor op Bali emotioneel meer in diepte, ook zijn ondernemersschap vindt hier een groeizame basis. Vanuit Bali als centrum weet hij, met inzicht in marketing en pr, die ontwikkelingen bovendien als ondernemer op veelzijdige wijze met exposities over de gehele wereld aan de man te brengen. Niet alleen nog steeds via galeries in Nederland, België en Duitsland. In 1997 al brak hij bijvoorbeeld ook in Rusland door. De belangstelling blijft internationaal groeien en zijn schilderijen zijn nu eveneens in het oosten gestaag in opmars. Dit jaar heeft hij o.a. exposities in Nederland, België, Singapore, Jakarta, Shanghai, Beijing, Uzbekistan, Kazakstan, Suriname en Frankrijk. Hongkong en de rest van China volgen; allen nieuwe thuishavens van waaruit zijn schilderijen weer heel veel nieuwe bewonderaars en kunstkenners zullen mogen plezieren. Zijn bescheidenheid als mens is blijkbaar het gevolg van een panoramische visie en het inzicht in menselijke nietigheid; de grondslag voor een emotioneel creatieve kernreactie. Gelijktijdig de basis van de behoefte om zijn leven te mondialiseren en tevens de motor waarmee hij onze aardse kortzichtigheden met wereldkunst weet te overstijgen. Dit maakt Nico tot een unieke 'multinational-kunstenaar-ondernemer'. Een onlangs uitgegeven boek over zijn levensloop draagt wellicht daarom de titel: "Nico Vrielink, de ondernemende kunstschilder N.V." De bevangenheid in zijn kunstenaarsschap geeft de zekerheid ook bijna ieder volgend jaar zijn werk weer in gevarieerde tv-programma's en nieuwe boeken te kunnen blijven volgen. Voor de bevoorrechte kunstliefhebbers een garantie om zijn werk steeds te kunnen blijven bemachtigen en zich daardoor met emotionele elementen uit zijn belevingswereld te mogen en kunnen omringen.

VRIELINK, EEN STEEDS KLEURRIJKER GEVOELSMENS

Zijn kunstenaarsschap is impliciet een bewijs van gevoelskracht. Of waar verdriet kan overheersen soms gepaste gevoelszwakte. Door de dood van zijn ouders bijvoorbeeld. Gelijktijdig een artistiek keerpunt. Zowel in waarden als perceptie steeds groeiend positief. Niet de hang naar het wereldse en prestigieuze, maar de verwerking van de eigen innerlijke beleving kreeg veel meer aandacht. Zichtbaar in het resultaat van fel realistische stillevens waarin toen nog voornamelijk levenloos, ontzield pluimvee bepalend was. Dit omdat hij, na hun dood in 2001, bij de aanraking van een half ontdooide kip zich het wassen en verzorgen van zijn dode moeder en vader herinnerde en met alle respect, door middel van zijn werk, wilde blijven herinneren. Alle emoties zijn bij Nico kleurrijk aanwezig en vinden naarstig en spontaan al schilderend de weg naar het doek. Zijn gevoelens voor Jeane gaven al eerder meer dan 5000 keer expressie aan zijn scheppingsdrang. In het meest recente van de inmiddels negen verschillende boeken die van Nico Vrielink zijn uitgegeven, wordt op een bijna poëtische manier Nico's gevoel voor Jeane Seah door Albert F. Haelemeersch treffend als volgt verwoord:
"De vrouw, meer bepaald zijn vrouw Jeane Seah, reageert als een godin in zijn picturale wereld. Zij is zijn droomwereld, zijn Tuin van Eden; aarde, hemel, fantasie, werkelijkheid, maar tevens symbool voor mysterie en erotiek. Ze is het alfa en omega van een universum waarin hij zich vrij beweegt, zich thuisvoelt en dat gevoel van intens geluk wil hij met iedereen delen."

NICO OVER ZIJN WERK:

"Jeane en ik inspireren elkaar op een bijzondere manier. Ze is zelf vaak onderweg. Dus als ze er is genieten we samen heel bewust. Zowel in de wisselwerking van het werk als privé. Dan gaan we met z'n allen ook erg vaak uit eten, een keer of 8 per week of zo (kost evenveel als één keer uit eten in Nederland). Ook gaan we dan even gezellig hier en daar boodschappen doen, etc. Veel mensen weten het hier wel als ze weg is; dan wordt ik opvallend weinig gestoord. Meer als mijn eigen werk hoef ik dan niet te doen, want we hebben een werkster, chauffeur, tuinman en security guard in vaste dienst (kost in verhouding hier ook niet veel). De zomertijd is een aardige werktijd voor mij: alle galeries zijn voorzien van werk en dan heb ik nooit exposities. Ik kan dan werken voor tentoonstellingen in het najaar.

Wanneer ik tevreden ben over een schilderij?
In essentie zijn er maar zo'n vijf schilderijen per jaar waarover ikzelf goed te spreken ben. Dat verschijnsel zie je wel vaker bij kunstenaars. Ik denk dat het streven naar perfectie soms voor dissonantie zorgt. Ik hoorde laatst van iemand dat Karel Appel nadat ie besloten had dat een schilderij klaar is, hij er speciaal voor ging zitten om dat soort dissonanties goed te praten. Zo zie je, iedereen is anders. Is een schilderij af wanneer de kunstenaar dat vindt of is hetzelfde schilderij nooit af omdat het in iemands kamer hangt, verkocht wordt aan een ander en bij iedere wisseling een andere betekenis krijgt; toegedicht door de nieuwe eigenaar/kijker. Iemands ervaringen, beleving spelen uiteraard altijd een grote rol. Ik voel me niet enkel maker van mijn werk, maar ook slachtoffer ervan. Het beïnvloedt mijn leven hevig, maar laat me er ook (gemakshalve) door leiden. Het dwingt me na te denken over relaties die ik heb met Jeane, mijn kinderen en de wereld om me heen en die uitkomsten ervan te verwerken in mijn werk. Het kunstenaarsschap is op mijn manier eigenlijk ook wel een bevoorrechte positie, wetende dat de meesten dat allemaal niet doen en weinig bewust hun leven vervolgen in een eeuwigdurend ritme van slapen, eten, werken, eten, tv kijken, slapen (om maar niet te praten over het Nederlands gebruik van file rijden). Zoals voor Appel een schilderij soms op toeval gebaseerd mag zijn, is voor mij het proces andersom. Ik weet over het algemeen vooraf wel waar ik heen wil met mijn werk als ik er aan begin. Ik laat me leiden door gebeurtenissen en analyseer die achteraf. In ieder geval is schilderen in zijn algemeenheid een bijzonder egoïstische aangelegenheid; en ook ik ben dan vooral met mezelf bezig."

BALI ALS BRON VAN INSPIRATIE

Waar zijn kastelen in Frankrijk door hun omvangrijke ruimtes hem aanzette tot het schilderen van vrouwelijke charmes op grotere doeken van twee tot drie meter, inspireert de innemendheid van de Balinese bevolking hem nu meer om aan het innerlijk van mensen expressie te gaan geven. Het leven op Bali zelf wijst hem daarom de weg om als kunstenaar nog meer te groeien. In zijn huidige atelier -in zijn met palmen omringde huis met zwembad- vindt hij als kunstenaar eenvoudige antwoorden op complexe vragen. Het is daarbij vaak de weg naar beperking die tot verdieping van het meesterschap voert. Of zoals de Duitsers het zo mooi zeggen:
"In Beschränkung findet man den Meister."

Zelf zegt Nico daarover:
"Voor mij moet een kunstenaar ook mens zijn. Een gezonde mate van egoïsme is prima, want alle kunstenaars hebben dat. Maar een bepaalde vorm van nederigheid, respect voor de ander, respect voor de natuur en met de kennis levend dat ik één van de velen ben; een mier in een nest, kan dit besef ook geen kwaad. Die kennis is ook een 'beschränkung': een doelbewuste focus." Filosoferend vervolgt hij:
"Iets moois zien kan enkel indien daarvoor plaats is in je geest. Je kunt bijvoorbeeld pas liefde zien als je dat zelf in je hebt. Er moet ruimte zijn voor bewondering en verwondering. Immers dan maak je ook plaats om verder te groeien. Rembrandt bijvoorbeeld liet zich daarin ook gaan; hield veel ruimte over in zichzelf om mooie dingen te zien en die dan een plaats in zichzelf te geven. De mooiste werken heeft hij daarom in zijn latere jaren gemaakt. Heel direct, heel puur. Naar zichzelf luisterend en niet naar de klant, terwijl hij toch bleef experimenteren, zichzelf opnieuw ontdekkend. Ik kom daar in den verre niet dichtbij. Maar binnen het thema van zelfontdekking is het wel belangrijk dat je eerlijk bent naar jezelf toe; enkel dan geeft dat toegang tot beter werk. En dat kan alleen gepaard kan gaan met openstaan voor je beperkingen en de daaruit voortvloeiende zelfkennis."

LEVEN OM TE GROEIEN

En Nico ontwikkelt zich verder; nu door het experimenteren met unieke portretten op een formaat van 120 cm in het vierkant. Het nevenstaande portret bijvoorbeeld is van zijn jongste zoon Jérôme. Ook heeft hij een portret gemaakt met het bovenste gedeelte van zijn jongste en het onderste gedeelte van zijn oudste zoon. Andersom heeft hij dat ook gedaan. Het voornemen om een gehele serie van dit soort portretten op groot formaat van Indonesiërs te maken is inmiddels opgestart. Portretten van vrienden, buren en andere bewoners op Bali, gewoon mensen van de straat; boven gekleurd en onder grijs, om het uit zijn realiteit los te rukken. Een creatieve koers als nieuwe zingeving van zijn veraangenaamde leven op Bali. De natuur wijst de weg. Balans tussen voelen, zijn en doen. Leren en groeien doe je blijkbaar door het besef van je wezen uit te kristalliseren. Nico ademt de mystiek van Bali; ontdekt zichzelf in het schilderen van wat er voor zijn gevoel nu moet zijn. Eigenlijk het kleurrijk weergeven van zijn eigen innerlijke belevenissen en anderen daarmee wederom inspireren om iedere dag iets moois van zichzelf te kunnen zien...