Dalia Nosratabadi

De fotografe die naar buiten rent als het regent

Ze is niet bijzonder gek op water, maar wat water met een stad of een landschap doet, dat fascineert haar. Haar geliefkoosde manier om een stad te zien, is via de reflecties in de plassen na een regenbui. En daar richt ze dan haar fotolens op. Om het moment vast te leggen voor het weg is.

Dalia Nosratabadi, midden in de dertig, kwam als negenjarige met haar ouders naar België. De familie ontvluchtte de instabiliteit van revolutie en oorlog, en sindsdien heeft Dalia haar geboorteland niet meer teruggezien. Een van de weinige jeugdherinneringen uit Iran is dat ze op de schoolbanken zit en tekent. “Ik tekende de hele tijd”, zegt ze. “Na mijn middelbare studie in België heb ik dan ook schilderacademie gevolgd. Ik heb een hele tijd geschilderd, maar sinds zeven jaar leg ik me toe op de fotografie.”

De stad in de plas
Hoe bent u ertoe gekomen om het stedelijk landschap via plassen te fotograferen?
Dat was tijdens een reis naar New York in 2001. Een intrigerende stad, maar alle foto’s die ik maakte, leken op de beelden die ik al lang kende van de magazines en de films. Maar tijdens een wandeling ontdekte ik plots de fotografie via de weerspiegeling. Toen ik thuis de foto’s zag, wist ik het: dát is het!

New York is blijkbaar uw favoriete onderwerp?
Ik reis de hele wereld af op zoek naar interessante plekken om vast te leggen via de regenplassen. Ik heb in Europese steden gefotografeerd, in Japan heb ik fantastische kleuren ontdekt, binnenkort wil ik naar China. Maar New York blijft inderdaad mijn favoriet. Elk jaar ga ik er weer naartoe. Ik vind er telkens nieuwe dingen en mogelijkheden, of ik fotografeer dezelfde gebouwen in andere omstandigheden, met een heel ander resultaat dan de vorige keer.

Wat voegt water aan een stadslandschap toe?
Water is vluchtig, voorbijgaand. En de beelden die je in de plassen ziet, veranderen voortdurend. Je ziet iets en tien minuten later is het helemaal anders of compleet weg. De setting verandert ook voortdurend: een passant gaat voorbij, er drijven blaadjes op het water, er liggen peuken in... En dan heb je nog de invloed van de seizoenen. Die voorbijgaande momenten, die wil ik vastleggen.

Na de bui naar buiten
Wat is het beste moment voor een foto?
Net na de bui, dat is mijn moment. Dan verschijnt er weer blauw in de lucht, dan is de hemel het mooist. In New York is de hemel altijd prachtig klaar na een bui. In Brussel heb je dat toch minder. En de kleuren die ik in Japan aantrof, zijn fenomenaal. Die kleuren van Japan, dat roze en dat rood, die hoop ik in China ook aan te treffen.

Wat doet u als het niet regent?
Ik trek altijd genoeg tijd uit voor een reis om een land, een stad en haar bevolking langzaam te leren kennen. Ik loop graag verloren in de stad en laat me verrassen door het onverwachte. Natuurlijk heb ik altijd een reisgids bij me, maar te veel kennis vooraf vermindert de frisheid van het verrassende. Ik heb bijvoorbeeld Times Square in New York bij toeval ontdekt. Dat immense plein overweldigde me, precies omdat ik niet voorbereid was.

Schilderen met de camera
Zit er nog een schilderes in de fotografe?
Absoluut! Ik stel mijn foto’s samen zoals ik een schilderij componeer. Het zijn geen reportagefoto’s, maar het gaat om de kleuren, de lagen en de vormen. Men heeft mij weleens vertelt dat een toeschouwer meer dan één blik nodig heeft om mijn foto’s te doorgronden. Wel, dat is dan precies zoals ik een stad ontdek: beetje bij beetje. Het gebeurt ook vaak dat ik bepaald details op mijn eigen foto’s pas naderhand ontdek.

Maakt u veel foto’s om er dan de beste uit te kiezen, zoals veel fotografen?
Nee, ik ben een trage fotografe. Ik bekijk alles heel aandachtig en klik dan één keer. En dan ga ik weer op zoek naar het volgende moment. Zo duurt het wel een tijd eer ik een reeks foto’s klaar heb. Ook doordat het water soms verkeerd is. Het heeft bijvoorbeeld jaren geduurd eer ik de juiste foto van de Brooklyn Bridge kon maken. Er was altijd wel iets niet goed: te veel of te weinig water, geen mooie lucht,...

En hoe zit het met het schilderen?
Soms vind ik het jammer dat ik nauwelijks nog tijd heb om te schilderen. Ooit schilder ik opnieuw, dat weet ik zeker. Maar op dit moment ben ik nog te veel gefascineerd door de reflectie.

“In New York is de hemel altijd prachtig klaar na een bui.”